Sterren Vervagen: Hoofdstuk 3

Ze waren al een tijdje onderweg, de radio stond zacht aan en Bella werd een beetje melancholisch van het schemerlicht, ze had dat al als klein kind. Wanneer haar ouders haar met de auto savonds ophaalden bij haar oma als ze een nachtje uit logeren was geweest keek ze door het autoraampje naar de lichten langs de weg en had een onbestemd gevoel van verdriet gevoeld. Ze had niet geweten waar het vandaan was gekomen. Achteraf gezien dacht ze dat ze onbewust al had geweten welke wending haar leven zou nemen. Waar was je naar op weg toen je mij oppikte vroeg Bella plotseling, misschien zou praten helpen het nare gevoel in haar onderbuik helpen te bestrijden. Nou, Ik kom dus uit een klein dorpje zoals ik al vertelde en ik heb thuis een manuscript geschreven vertelde James trots. Een manuscript? echode Bella, niet begrijpend. Wat voor manuscript?  Nou..  James keek snel even naar Bella om te kijken of ze hem begreep. Een boek? een roman? probeerde James toen hij nog steeds geen licht zag branden in Bella’s ogen. Oooh een boek, wat goed! Bella klapte enthousiast in haar handen, maar toen ze besefte wat ze aan het doen was ging ze er snel op zitten als een klein meisje wat zich opeens realiseerde dat ze iets heel kinderachtigs deed, en nu niet meer serieus zou worden genomen door de volwassenen. James gniffelde even om haar reactie. Was dat dat dikke pak papier wat er op de stoel lag? vroeg Bella. Sterren vervagen heet het toch? Waar gaat het over? James glimlachte, eigenlijk mag ik dat niet vertellen he, voor hetzelfde geld ga jij er met het idee vandoor, en ik wil het nog aan de man brengen bij een uitgeverij in Amsterdam, zo’n kleintje die niet zo commercieel is voegde hij er aan toe. Ja, hoor! Bella blies bozig door haar neus. Ik zou dat toch nooit doorvertellen, aan wie zou ik het ook moeten vertellen in godesnaam? Bella trok haar lange benen op en sloeg haar armen eromheen, en keek James smekend aan. Vertel nou! Ok, ok, ok James zuchtte voordat hij vertelde; het gaat over liefde, zoals eigenlijk alle romans, hij keek even naar Bella die hem afwachtend aankeek. Ja,  ik weet het het is heel suf, hij schudde even met zijn hoofd en rolde met zijn ogen, alsof hij het woord suf nog wat extra kracht bij wilde zetten. Bella giechelde, ik ben zelf een suffe romanticus dus ik ben het wel gewend zei Bella verlegen en gaf een knikje alsof ze precies wist waar ze het over had. James keek haar verliefd aan. Ehm, even voor de duidelijkheid; ik ben niet gay hoor. Bella moest lachen, hij wilde dus dat ze wist dat hij op meisjes viel, interessant. Bella wapperde met haar handen om aan te geven dat James door moest gaan met zijn verhaal, en probeerde zo het proces te versnellen alsof ze niet kon wachten. James voelde nieuw vertrouwen en vervolgde zijn verhaal. Omdat ik altijd zo alleen was…en vadsig…en stil had ik natuurlijk nooit ook maar enig uitzicht op een vriendinnetje, terwijl ik dat wel heel graag wilde. Ik begon toen obsessief romans te lezen. Ik had het idee dat daar alle geheimen werden onthuld over hoe je een meisje verliefd op je kon laten worden. Iedereen vond me toen natuurlijk nog raarder maar dat maakte me niet uit, ik had gevonden wat ik had gemist in mijn leven. Bella gaf een meelevend piepje ze hield zo van romantische verhalen ze zat met puppy ogen en haar hand op haar hart te luisteren. Door het lezen van die verhalen voelde ik me niet zo alleen meer en begon ik te geloven dat ik ook ooit zo’n liefde zou kunnen krijgen. Toen ik zo ongeveer alle liefdesverhalen uit de plaatselijke bieb had gelezen in de Mc Donalds, wat me overigens ook niet populairder maakte besloot ik het ultieme liefdesverhaal te schrijven in de hoop dat het ooit voor mij uit zou komen. Voor mij was het logisch om te denken dat als je je verliest in je eigen wereld en er helemaal in op gaat, dat het bijna niet anders kan dan op een ochtend wakker te worden en te beseffen dat het waarheid is geworden. Bella merkte dat ze kippenvel had op haar armen, en wreef er even over. Op een gegeven moment klopte het echte volwassen leven aan en moest ik natuurlijk aan het werk, kreeg ik een eigen huis en ben ik gaan sporten. Ik viel steeds meer af en langzamerhand verdween ik uit mijn schijnwereld en kreeg ik meer zelfvertrouwen om me in het echte leven te storten.  Daarom heb ik mn ultieme liefdes verhaal vorige maand pas afgeschreven, ik had simpelweg de tijd niet. Maar nu het manuscript af is wil ik mijn droom waarmaken, dus ik heb ontslag genomen bij de plaatselijke boekenwinkel en heb mn huur opgezegd. Bella keek hem met grote ogen aan. Vorige maand?! Jeetje! wat heftig! ik bewonder dat zo, mensen die ondanks die angst gewoon doen wat ze willen! James kuchte even bij wijze van antwoord. Hij kon niet goed tegen complimentjes, en al helemaal niet van zulke knappe meisjes. Vertel is Bella wat is jouw verhaal, Bella schrok, daar hoeven we het echt niet over te hebben zei Bella fel. Sorry zei ze meteen. Ze schrok van zichzelf. Wat nou als hij uit beleefdheid niks had gezegd en hij wel wist wie ze was en hij zou iets aan de pers vertellen. Bovendien was ze moe en had ze geen zin om de hele avond te herhalen. Maakt niet uit, we hebben allemaal wel dingen waar we het niet over willen hebben zei James met een licht teleurgestelde ondertoon. Bella voelde zich meteen schuldig. Die arme jongen had zijn hele levensverhaal verteld en zij wilde niet eens vertellen waarom hij haar een lift moest geven.

Ze keken allebei een tijdje in stilte vooruit. Ik moet naar Provocateur begon Bella uit het niets. Wat is dat? vroeg James. Een club in Amsterdam. James keek verward naar de weg voor hem, je moet naar een club? Met een koffer? Bella lachte en begreep toen zijn verwarring. Ok, we beginnen bij het begin. Bella vouwde met een officieel gebaar haar handen in elkaar. Mijn beste vriend van vroeger Robin is een paar jaar geleden een club gestart in Amsterdam, bij het Leidseplein. Ah dat ken ik! James klopte enthousiast op zijn stuur als blijk van herkenning. Je kent Provocateur of een club op het Leidseplein vroeg Bella spottend. Ehm, het Leidseplein. Bella keek hem even aandoenlijk aan. Heel goed James zei ze sarcastisch. Robin zat al een tijdje in de horeca vervolgde ze haar verhaal, maar zijn droom was iets voor zichzelf en op een gegeven moment heeft hij de stap gewaagd, hij leerde Alejandro kennen toen hij dansers zocht voor een van hun walgelijke thema-avonden en ze werden verliefd. Het was een prachtige tijd mijmerde Bella. Het ging goed met de club, Robin en Alejandro waren gelukkig en toen Tom en ik iets met elkaar kregen ging het nog beter. Shit dacht Bella, ze had zo in haar verhaal gezeten, ze had zich zo op haar gemak gevoeld dat ze gewoon door had gepraat. Nadat jij met Tom kreeg herhaalde James met een licht afkeurende stem. Ze negeerde het en ging door. Ik heb Robin en Alejandro al een tijdje niet gezien, vandaar dat ik weer eens een bezoekje waag. Ah, ik begrijp het, maar wie is Tom? Bella deed haar ogen dicht en liet haar hoofd op de stoelleuning vallen. Godsakke, nu moest ze wel. Tom is mijn ex. Sinds, ze keek op haar horloge, ongeveer 1,5 uur.

We zijn er! Bella keek uit het raampje en drukte enthousiast haar neus tegen het raam. Ze stonden voor een groot donker pand in een drukke straat. Jeetje dat ging snel zei ze zuchtend, ze leek bijna teleurgesteld ondanks dat ze overduidelijk blij was hier bij dit ongure pand te zijn. Ze deed haar schoenen aan en pakte haar tas. Ja, zei James hij had geen tijd gehad te reageren op haar verhaal over Tom. Hij hoorde een stemmetje in zijn hoofd zeggen ’ nu of nooit’. Bella, ik zou je graag nog eens zien, zei hij zacht. Maar Bella stapte al uit en sloeg de deur dicht, het moment was voorbij. James volgde Bella en liep naar de achterbak om haar koffer te pakken. James raapte nogmaals zijn moed bij elkaar; denk je dat je een keer tijd hebt om mij jouw verhaal te vertellen probeerde hij weer, dit keer zei hij het met iets meer zelfverzekerdheid. Bella pakte haar koffer aan en hij was bang dat ze hem weer niet had gehoord. Wie weet zei ze met een zelfverzekerde glimlach. Ze had haar hakken weer aan en James herkende het meisje niet meer waar hij zijn hart aan had uitgestort, opeens schaamde hij zich dood dat hij Bella uit had gevraagd. Wie dacht hij wel dat hij was. Wie was hij eigenlijk? Op dit moment was hij alleen maar een knul met een hond, een manuscript vol spelfouten en een gele kever die bijna uit elkaar viel. Het leek alsof Bella tijdens het uitstappen een muur had opgebouwd, en James begreep niet wat er was gebeurd met het meisje met de wiebel tenen die om hem had gelachen. Er had nog nooit een meisje om hem gelachen. Onwennig krabde hij op de achterkant van zijn hoofd. James je wilt echt niet meer van mij weten zei Bella geheimzinnig, ze gaf hem een kus op zn wang, de plek waar haar lippen zijn huid hadden geraakt leek te branden en zijn hand ging automatisch naar zijn wang, onbewust hopend het plezierig brandende gevoel op een of andere manier daarmee te kunnen behouden. Vragend keek hij haar aan, al bezig met de neerwaartse spiraal waar hij zichzelf in korte tijd had ingepraat, maar op de manier waarop ze het had gezegd bleek dat hij maar beter kon zwijgen. Het klonk zo beladen. Succes met alles he zei Bella. Met je boek enzo voegde ze eraan toe. En voordat James echt afscheid kon nemen was ze verdwenen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.