Sterren Vervagen: Hoofdstuk 2

Ik schrok op van een ronkende gele kever die vlak langs me reed. Ik besefte me dat ik het koud had en pakte mijn zachte beige vest uit mijn tas en sloeg die strak om me heen. Het vest voelde zacht en troostend. Gekregen van een of andere kasjmier firma die wilde dat ik het aan zou trekken op een van mijn Instagram posts voor een zakcentje. Ik slaakte een diepe zucht. Mijn gouden armbanden aan mijn ranke polsen voelden opeens zwaar aan, en het allerliefst wilde ik mezelf opkrullen en hier aan de oprit in een hoopje ellende gaan slapen, maar ik wist dat de pers daar helemaal van zou smullen. Ik moet op een of andere manier bij Robin komen bedacht ze zich. Haar beste vriend zou weten wat Bella moest doen, dat wist hij
altijd.

Robin was de slimste man die ze kende. Ze hadden samen op de middelbare school gezeten in Oud Zuid. Hij was samen met zijn echtgenoot Alejandro de enige vriend die ze had overgehouden nadat ze bekend werd. Ze had zich in het uitgaansleven
gestort, dronken van haar bekendheid en alles wat daar bij kwam kijken. Robin had net zijn club Provocateur op het Leidseplein geopend en Bella was verliefd geworden op de toen nog zo charmante filmregisseur Tom Jackson. Bella gaf een
flauw glimlacht bij de herinnering. Ze had Tom ontmoet op de opening van Provocateur, en ze was onder de indruk geweest van zijn zelfverzekerdheid. Tom had net zijn tweede filmhit gescoord, en iedereen wist wie hij was. Bella voelde zich alsof
ze een lot uit de loterij had gewonnen toen Tom haar mee uit had gevraagd. En nu zat ze hier.

Ze keek om zich heen. De zonsondergang zorgde voor een prachtige rood, roze en oranje lucht. Het zag er zo romantisch uit, Bella dacht aan hoe het had kunnen zijn met Tom en langzaam voelde ze nieuwe tranen lichtjes prikken achter haar ogen. Ze realiseerde zich dat ze er weer alleen voor stond.

Mac, we gaan het maken jongen! James keek voorzichtig over zijn schouder, met een hand aan het stuur. De grote golden retriever op de achterbank van zijn gele kever hield zijn kop schuin en keek hem triomfantelijk aan. James stak zijn vrije hand
naar achteren en gaf de grote hond een aai over zijn zachte koppie. Als we eenmaal gesetteld zijn en ik heb mijn manuscript laten lezen aan een uitgeverij zijn we binnen Mac! Hij tilde het dikke pak A4tjes op die op de passagiersstoel
lagen en hield het als een trofee omhoog. Dit wordt ons ticket naar vrijheid! Stel je voor, schrijvend geld verdienen, dat klinkt toch te mooi om waar te zijn. Mensen laten voelen wat ik voel alleen maar door woorden aan elkaar te rijgen,
zei James enthousiast. De grote hond keek hem niet begrijpend aan. Dan kan ik lekker thuis werken maat, probeerde James. Kan ik jou ook wat meer uitlaten. James keek weer naar achteren. Mac was er ondertussen bij gaan liggen en keek James boos aan met zijn voorpoten over elkaar geslagen. Ja, ik weet het, we gaan er niet op vooruit qua ruimte, maar het is Amsterdam! Het New York van Nederland! Als whet ergens kunnen maken is het hier, en ik beloof je dat als ik eenmaal rijk ben ik
een huis met een mega grote tuin voor ons koop! Mac kwam geïnteresseerd overeind, alsof hij James kon verstaan. Die eikels van thuis zullen we eens laten zien dat het beter is om tegen de gevestigde orde in te gaan! James dacht terug aan het conservatieve dorp waar hij met zijn ouders had gewoond. Waar hij was gepest omdat hij het liefst thuis zat, zelfs toen iedereen uit zijn klas de lokale kroeg had ontdekt. James had geweigerd. Hij was door het eeuwige gepest van zijn klasgenoten bang geworden voor mensen en het enige wat hij het liefst deed was schrijven, lezen en met Mac spelen. In zijn eigen wereld kon James zelf bepalen wat er gebeurde en hoefde hij niet bang te zijn uitgelachen te worden. Mac gaf een lange geeuw. Ja ja, ik hou mn mond al mopperde James. Hij draaide de volumeknop van de radio omhoog en begon keihard mee te zingen met de red hot chili peppers, dit was het ultieme road trip gevoel dacht James. Hij voelde zich gelukkig en kon niet wachten tot zijn avontuur in de hoofdstad echt zou beginnen. Het begon al te schemeren toen hij een meisje langs de kant van de weg zag zitten. Ze had lang bruin haar wat voor haar gezicht hing. Er stond een donkere leren duur uitziende koffer naast het meisje en ze zag er veel te mooi en verzorgd uit om op de grond te zitten. Ze zat onhandig tegen de omheining van een grote villa aangeleund met een duur uitziend vest strak om haar heen gewikkeld. James begon automatisch langzamer te rijden en twijfelde of hij zich met het mooie meisje moest bemoeien. Op dat moment keek ze op. Haar prachtige blauwe ogen glinsterden alsof ze had gehuild en James trapte intuïtief op zijn rem. Het kleine ronkende autootje kwam protesterend en met piepende banden tot stilstand.

Ik schrok op van het gepiep van de kleine gele Kever en tot mijn verbazing zag ik dat het autootje een paar meter verderop tot stilstand was gekomen. Zou de bestuurder me herkend hebben vroeg ik me angstig af. Mijn hart klopte in mijn keel toen de auto achteruit reed. Godver. Ik vloekte binnensmonds en balde mijn vuisten van de plotselinge stress.
Een BN-er in tranen tegen de omheining van haar eigen villa met een koffer naast zich is wel de natte droom van elke paparazzo bedacht Bella zich. Ze zat niet te wachten op ongeretoucheerde foto’s van haar jankhoofd. De kleine brommende gele Kever reed achteruit en kwam tot stilstand voor haar voeten. Het raampje werd met veel pijnlijk gepiep naar beneden gedraaid. Bedenkelijk trok ik mijn wenkbrauw omhoog, het was niet de standaard auto die normaal gesproken door het Gooi heen crosste, maar ze vond het een prachtding. Waarschijnlijk zag Bella er nog verwarder uit dan ze dacht. Uit de auto klonk een weifelende mannenstem ‘Heb je hulp nodig?’

Ik moest gaan staan om te kunnen zien wie mij hulp bood. Een grijnzend hoofd met donkere krullen en een bril met een
veel te zwaar donker montuur op een zongebruinde neus staarde me aan. Het was een knappe jongen van eind twintig schatte ik zo. Zijn grote bruine ogen straalden het enthousiasme uit van een jonge pup en hij lachte breed zijn witte
tanden bloot. Hij keek zo hoopvol dat ik in de lach schoot gevolgd door het uitgebreid en erg oncharmant ophalen van mijn neus door al dat huilen. De jongen bleef me aanstaren, en ik veegde ongemakkelijk mijn neus aan mijn kasjmieren vest af. Wat? Vroeg ik bot. Hij lachte. Dat zo’n meisje zulk geluid kan produceren zeg. Ik lachte terug en voelde dat mijn wangen rood werden. Tegenwoordig word ik niet zo snel meer verlegen, maar deze jongen zei het alsof hij het over meer dan mijn uiterlijk
had en ik voelde me een lompe boerin. Ik schraapte mijn keel. Ik zat even van de zonsondergang te genieten. De jongen keek langs me heen. Eh…langs de kant van de weg met een grote reiskoffer, vroeg hij. Ga je op reis?
Ik keek om en zag hoe verloren ik erbij moet hebben gezeten naast mijn gigantische koffer. Ik zuchtte diep. Een lift kon ik goed gebruiken. Nou, nee niet bepaald, begon ik. Ik moet naar het centrum, maar de batterij van mijn telefoon is op dus kon ik geen taxi bellen, en naja, lopen is geen optie. Bella bleef van de zenuwen maar door praten. De jongen wierp een blik op haar torenhoge pumps en schudde zijn hoofd. Ik snap niet dat je daar op niet zo naar het centrum kan lopen hoor. Hij lachte hard om zijn eigen grap. Ik glimlachte, nee inderdaad elk meisje zou verplicht een paar kilometer moeten kunnen lopen op deze hakken he. Zijn blik hield de mijne even vast en ik voelde een gek gevoel in mijn onderbuik. Eh. Ja, dus dat mompelde ik en
kuchte even om de ongemakkelijke situatie net nog even wat ongemakkelijker te maken, daar was ik een ster in. Ik draaide met mn ogen om mijn eigen onhandigheid. De jongen keek me met een schuin hoofd aan. Nou, ok, leuk je gesproken te hebben. Hij draaide zijn sleutel om in het contact en startte zijn motor. Doei! riep hij. De kever trok op. He! Zonder erbij na te denken riep ik de kever na. Geen moment erbij stilstaand dat de jongen mogelijk een grapje maakte. Hij stopte weer en ik liet mijn ingehouden adem opgelucht weer de vrije loop. Ik rende zo goed en zo kwaad als het ging naar het kleine gele autootje en bukte voor het passagiers raam. De jongen had de grootste lol. Ik moest toch even kijken of je echt niet op die hakken kan lopen, maar volgens mij gaat het prima. Ik probeerde hem boos aan te kijken, maar kon mijn lach niet inhouden wat me
verbaasde, meestal had ik mijn emoties in de hand. De jongen stapte uit en liep naar mij toe. Hoi, ik ben James. Hij
stak zijn hand uit. Ik keek er even bedenkelijk naar, alsof ik niet zeker wist of ik het in me had nog een keer teleurgesteld te worden, maar toen gaf hij een hand terug. Bella, zei ik zacht. Leuk je te leren kennen Bella, en hij bracht mijn hand
naar zijn mond en gaf er een kleine kus op. Toen zijn lippen mijn huid licht aanraakten schoot er een onbekend gevoel door me heen. Alsof er iets op het punt stond om te gebeuren. Ik ben James. Kom, laat mij maar. Hij plaatste zijn handen op mijn
schouders en wreef even op en neer om me warm te krijgen, om vervolgens mijn koffer te pakken. Hij deed alles waarvan ik normaal zou denken dat de jongen in kwestie een enorme slijmbal zou zijn. Maar elk gebaar wat James maakte leek gemeend te zijn.

James hield het portier voor me open. Er lag een dik pak papier op de stoel en ik tilde het op om te kunnen zitten. Ik las wat er met dikke letters op de kaft stond geschreven. Sterren vervagen? Ik legde het bundeltje A4-tjes bij mijn blote voeten, naast mijn schoenen die ik met veel genot uit had geschopt. James trok op en mijn haar wapperde voor mijn gezicht. Ik keek naar mijn blote voeten die ik op het dashboardkastje zette. Eindelijk waren ze verlost van die torenhoge helse hakken. Mooie tenen hoor. Ik keek hem vol afgrijzen aan. James grijnsde. Mijn tenen? Dat is echt het goorste wat ik ooit heb gehoord! riep ik uit.
James had zette een ontzettend innemende glimlach op en staarde naar de weg, mijn blik bewust negerend. Hij zat een beetje onderuit gezakt en stuurde nonchalant met een hand alsof hij een beetje voor de tv zat te zappen. Waarom
zijn nonchalante mannen altijd de leukste bedacht Bella zich pijnzend. Ik vind tenen leuk zei James uit het niets. En vooral deze. Hij keek overdreven naar mijn voeten en telde ze. Wijzend naar elke teen. Vooral deze tien exemplaren zei hij er achteraan. Ik glimlachte, maar liet mijn blik op de weg voor ons rusten. Ik leek maar niet te kunnen pijlen of James een enorme
charmeur was of gewoon van nature een ster was in stuntelige charme. We zaten een tijdje in stilte totdat ik opeens iets nats aan mijn elleboog voelde. WOAAAH! Ik sprong voor mijn gevoel een paar meter boven mijn stoel uit en
keek naar achteren. Een grote blije hondenkop keek me nietsvermoedend aan. Hahaha, James kwam niet meer bij en moest het stuur met beide handen vastpakken om niet van de weg te slingeren. Ik haalde mijn handen door mijn
lange kastanje bruine haar om van de schrik te bekomen en me een houding te geven. Jezus ik schrok me dood vloekte ik binnensmonds. Ik keek weer om. De grote golden retriever keek me nog steeds vrolijk en afwachtend aan. Zich niet bewust van mijn bijna-hartaanval die hij net had veroorzaakt. Dat baasjes dus echt op hun hond beginnen te lijken naarmate ze ze langer hebben is dus echt zo bedacht ik me blij en ik stak voorzichtig mijn hand uit. De golden retriever snuffelde even en duwde toen zijn neus tegen mijn uitgestoken hand aan, alsof hij me goedkeuring gaf. Ik kreeg een brok in mijn keel bij
het zien van deze grote harige hond, hij deed me denken aan de hond die ik van mijn moeder had gekregen ter vervanging van haar. Ze had een nieuwe vriend had, was vaak weg en voelde zich schuldig. Ik besloot dat ik klaar was met huilen deze avond en gaf hem een aai over zijn grote kop en legde mijn focus op James. Hoe heb ik die nou over het hoofd
kunnen zien, zei ik verbaasd. Ja, ik vond het al raar dat je niks zei. Mac is inderdaad moeilijk te missen, zei James. Mac? Ik keek James niet begrijpend aan. Ja, ik heb een Mc Donalds fase gehad. Hij is vernoemd naar mijn favoriete burger van toen:
De Big Mac. Ik staarde hem aan met grote ogen. Dit meen je niet, waar de fuck heb je het over? James gaf een kort, maar pijnlijk lachje. Ja, vraag maar niks. James schudde even zijn hoofd en hij richtte zich weer op de weg, hij werd een beetje stil.
James? Ik dacht dat er een grappig verhaal zou komen, vertel! Hmmm, James keek bedenkelijk. Vertel nou! Nah, het is minder grappig dan je zou verwachten. Ik ging weer onderuit zitten en maakte me comfortabel. Anders laat ik mijn tenen
nooit meer zien zei ik met een kinderachtig stemmetje. Ik zette mijn voeten met de rood gelakte teennagels quasi demonstratief weer op het dashboard en wiebelde met mijn tenen. James moest lachen en keek me aan met een
argwanende blik, alsof ook hij zat te twijfelen of hij weer een nieuw persoon kon vertrouwen. James onzekerheid was bijna tastbaar in de kleine Kever. Ik voelde dat dit onderwerp gevoelig lag, en ik gaf hem een bemoedigend knikje. Zonder woorden  probeerde ik hem duidelijk te maken dat ik ook bang was. In gedachte zei ik James, ik zit hier met jou, een vreemde in een gele Kever, ongemakkelijker en beter dan dit wordt het niet.

Alsof hij me kon horen begon James te praten. Nou, vooruit. Maar alleen omdat ik niet zonder jouw tenen zou kunnen leven vervolgde hij ondeugend en gaf een knipoog. Ik voelde weer dat onbestemde gevoel door me heen gaan alsof ik even de lucht in werd getild door honderden witte vlindertjes en daar zwevend naar mezelf in de gele Kever keek. Ik schudde het beeld van me af. James schraapte zijn keel om tijd te rekken, hij had echt geen zin om dit verhaal te vertellen dat merkte Bella aan alles.

Ik was als klein jongetje eigenlijk altijd te vinden in de Mc Donalds. Mijn ouders waren vaak op reis voor hun werk en lieten geld achter voor boodschappen. Maar als je dertien bent geef je je geld natuurlijk niet uit aan groente en fruit, maar aan uitgaan, blowen en meisjes. En als je een vreetkick had ging je naar de Mc Donalds vulde Bella hem aan. James kuchte even beschaamd. Eh nee, ik was dus niet zo’n jongen. Ik was niet zo heel populair op school. Ik zat altijd met mijn neus in de boeken en had geen vrienden. Ik keek naar James en ook al zag ik hem van de zijkant, ik zag dat het hem nog steeds dwars zat. Jongens en meisjes van dertien zijn niet altijd even aardig, en omdat ik geen vrienden had en ik toch moest eten ging ik altijd naar de Mc Donalds. Dan zat ik daar met een boek totdat ik een paar Happy Meals op had en mijn boek uit was. Een paar Happy Meals! riep ik verschrikt uit. Ja, ik had op een gegeven moment drie van de vier muren in mijn kamer volgebouwd met
de poppetjes die je er bij krijgt, dus dan heb je een idee hoe erg het was. Ik werd steeds dikker en ongelukkiger. Bewegen werd moeilijk. Ik kon geen trap op lopen zonder hijgend boven te komen. Soms zweette ik ook nog heel erg, kan je nagaan hoe ongemakkelijk dat is als jongen op de middelbare school. Bella knikte begrijpend. Mijn ouders viel het op een gegeven moment op, veel te laat trouwens, en met kerst waren we sinds lange tijd weer met zijn drieën bij elkaar. Met kerstochtend liep ik naar beneden en zag ik een grote groene doos onder de kerstboom in de woonkamer  staan. Er zaten gaten in en er zat een gigantische rode strik omheen. Ik voel de kriebels in mijn buik weer als ik eraan terug denk. James wreef even over zijn buik en Bella vroeg zich af hoe zijn buik er nu uitzag. Snel schudde ze de gedachte van zich af. Was het Mac vroeg Bella hoopvol. Nee, een Playstation, nou goed? Zei James met een grijns op zijn gezicht. Ze lachte. Ja, het was een kleine golden retriever pup met grote lieve ogen ging James verder. Had James nou tranen in zijn ogen? Ze kon het niet goed zien omdat hij zijn ogen uitsluitend op de weg wierp. Ik denk dat mijn ouders hoopten dat ik eindelijk een vriend zou hebben, ook al moest het in de vorm van een hond en dat werd Big Mac. Ik wist al meteen dat hij mijn leven zou veranderen en ik noemde hem naar mijn lievelingseten om me er aan te helpen herinneren dat ik nooit meer zo mocht afglijden. Het viel stil in de auto. Bella had met
open mond zitten luisteren, en was er stil van. En ik ben ook nog eens flink afgevallen door deze rakker! James verbrak de stilte lachend en stak zijn hand naar achteren. Mac veerde meteen op en gaf kopjes als een krolse kat. Wat een prachtig verhaal! Bella wist niet wat ze moest zeggen. Ze had nog nooit meegemaakt dat iemand haar in zo’n korte tijd in vertrouwen nam. Haar meeste vrienden waren niet zo, die hadden nooit iets toegegeven wat ze maar een beetje in een slecht daglicht zou zetten. Dat waren ook geen echte vrienden bedacht Bella zich ineens droevig. Ze staarde stil uit het raampje, onder de
indruk van hoe ze zich voelde bij deze onbekende jongen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.