Recensie: Ik haal je op, ik neem je mee – Niccolò Ammaniti

Het in 2004 verschenen Ik haal je op, Ik neem je mee staat al ongeveer 13 jaar (13 jaar?!!!!) in mijn boekenkast, en ik heb ‘m nu pas gelezen. Ik weet het, ik schaam me dood, maar vooruit:

In het Italiaanse dorpje Ischiano Scalo woont Pietro. Pietro is een (arm) jongetje wat op de middelbare school zit, maar moeilijk vrienden maakt. Gelukkig heeft hij altijd nog zijn (rijke) beste vriendin Gloria, die hem beschermt tot in de eeuwigheid tegen alle pestkoppen op school.

Graziano is een onwijs walgelijke player die het al met 300 vrouwen heeft gedaan. Wanneer hij denkt dat hij de ware heeft gevonden komt hij terug naar Ischiano om zijn toekomstdroom te verwezenlijken: een jeansstore openen.

We volgen een periode in het leven van Pietro en Graziano die pas aan het eind van het boek tot elkaar komen. Iedereen die een rol speelt in het korte tijdsbestek wordt voorgesteld en omschreven wat het boek vaak hilarisch maakt.

Ik haal je op, ik neem je mee leest lekker weg en is doorspekt met droge humor. Ik vond het een goed boek, mooi boek, grappig boek, lekker-weglees-boek, maar hij staat niet in m’n top 10. Na het lezen dacht ik voornamelijk, wat heb ik nou gelezen?

Toch verdient dit boek een hele dikke duim, aangezien het 13 jaar in mijn boekenkast heeft overleefd en ik het toch redelijk snel uit had (en de schrijver heeft een geweldige Frenchie, zie foto).

 

Foto’s: Pinterest , @kristinrosereads , Humo

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s