Recensie: Kaddisj voor een kut – Dimitri Verhulst

Al een tijdje geleden wilde ik een recensie te schrijven over het nieuwe autobiografische boek ‘Kaddisj voor een kut’ van Dimitri Verhulst. Er was een probleem; ik kwam met geen mogelijkheid door het boek heen.

Dimitri Verhulst is na het lezen van ‘De laatkomer’ één van mijn favoriete schrijvers geworden. Ik was dan ook dol enthousiast om met dit boek te beginnen. Verhulst heeft altijd wel zijn verleden in zijn boeken verwerkt, maar nooit zo direct als in zijn laatste boek.

De titel wekt interesse, terwijl het je tegelijkertijd ook afschrikt. Er was veel om te doen in de media. Verschillende boekwinkels twijfelden of ze dit boek wel moesten inkopen. Het woord ‘kut’ in de titel van een boek in combinatie met een gebed staat niet zo charmant in de etalage, echter was het wel Verhulst die het schreef.

De eerste paar pagina’s waren verwarrend en zorgwekkend. Na weken met een grote boog om de hoek van de kamer te hebben gelopen waar het boek op me lag te wachten ben ik toch verder gaan lezen. En wat bleek: het gehele boek is erg zorgwekkend.

Verhulst laat doorschemeren hoe het is om een ‘instellingskind’ te zijn. En schetst het beeld dat deze kinderen (bijna) nooit goed terecht komen. Behalve Verhulst zelf natuurlijk, die er een flinke carrière uit heeft weten te slaan. Het eerste gedeelte gaat over Gianna, waarmee hij in een tehuis heeft gezeten. Na elkaar uit het oog te zijn verloren kruisen hun paden wanneer ze uit het raam springt en op de tegels te pletter valt. Haar begrafenis wordt omschreven, met tussendoor fragmenten uit haar leven in de instelling. Het tweede deel gaat over een niet zo fortuinlijk echtpaar dat met hun kinderen incheckt in een hotel. Het echtpaar is van plan hun kinderen te vermoorden zodat zij niet -net als hun ouders- voor galg en rad opgroeien die uit een instelling komen.

Ook al houd ik van zwartgallige verhalen, Kaddisj voor een kut maakte me tot de laatste letter misselijk. Het ligt denk ik aan het feit dat het uit het leven gegrepen is. Er zit niet één geruststellende zin in waarbij je weer even op adem kunt komen en weer heel even (als is het maar een klein moment) vertrouwen krijgt in de mensheid. De enige momenten wanneer er nog een flauwe glimlach zou kunnen verschijnen is het rauwe sarcasme dat af en toe de kop opsteekt. Ook zijn de momenten weer prachtig omschreven, op een manier zoals alleen Verhulst dat kan.

Hoe graag ik het zou willen, ‘Kaddisj voor een kut’ zal ik niet aanraden. Het is te oppervlakkig voor een echt zwartgallige omschrijving van hoe het is om in een instelling op te groeien. Ik leefde niet mee met de karakters, ik wilde alleen heel graag dat Verhulst iets meer liefde in het boek zou hebben getoond voor zijn personages. Een beetje liefde wat hij zichzelf blijkbaar ook misgunt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s