Recensie: Iedereen kan schilderen – Emma Curvers

In ‘Iedereen kan schilderen’ beschrijft Emma Curvers hoe het is om een disfunctionele familie te hebben. Hoofdpersonage Iris Kostons heeft een zus, een moeder en een heel moeilijk handelbare vader. Het is een klein verhaal, wat groots is geschreven. Af en toe kwam het verhaal hard bij mij aan en moest ik het even wegleggen.

Iedereen kan schilderen wilde ik eigenlijk heel graag lezen omdat de schrijfster zo jong is (ok ok, en omdat de cover gewoon heel cool is). Ik heb een zwak voor jonge schrijvers die met een debuut komen waar de meeste mensen enthousiast over zijn. Waarom dan? Wat is er zo speciaal aan hun verhaal? Nou, ik zal het je eens haarfijn vertellen…

Dit verhaal is zo simpel, en dat maakt het uitzonderlijk bijzonder. Iris en haar zus lijden onder de psychische mankementen van hun ouders. Voor het grootste deel onder het moeilijke karakter van vader Hans. Hans lijdt aan depressie, psychose, koopziekte en hypochondrie. Zo heeft hij op een bepaald punt niet alleen zichzelf maar ook zijn gezin zover gekregen dat iedereen denkt dat hij huidkanker heeft. Hij heeft immers een gek plekje op zijn neus. En drijft hij zijn vrouw zo tot waanzin dat ze tijdens het kerstdiner zijn trots -de Jaguar- in de prak rijdt (en vervolgens rustig weer aan tafel gaat zitten).

Zoals iedereen weet ik dat je niet te snel moet oordelen over anderen. ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje’ en al dit soort ‘wc tegeltjes meuk’ ken ik maar al te goed en predikeer ik zelf, maar na het lezen over dit gezin word je toch weer even met je neus op de feiten gedrukt; het perfecte gezin bestaat niet.

Een personage in het boek waar ik erg om moest gniffelen was therapeute Yvonne Onstwedder. Deze vrouw wordt steevast geraadpleegd door vader Hans, wat zijn vrouw en dochters tot wanhoop drijft. Yvonne’s zelfhulpboek wordt in het begin van het verhaal in stukjes op de keukentafel gevonden, en duikt een paar hoofdstukken later weer op, op een nachtkastje wat het bloed onder de nagels van de lezer vandaan haalt.

Ik heb tijdens het lezen hardop moeten lachen en een alinea later een brok weg moeten slikken. Het moet zo moeilijk zijn om te leven met psychische aandoeningen, wanneer je hier zelf last van hebt of iemand die dichtbij je staat.

Het boek staat vol grapjes, en pareltjes zoals onderstaande:

‘Het is maar goed dat slaap de tijd onderbreekt, anders moesten we altijd voort.’

‘Geluk is een beetje afwachten, en een beetje het geluk opzoeken.’

‘In veel van mijn dromen deze februari vermoord ik mijn vader. Ik weet niet of het wensdenken is, of een metafoor, voor een minder rigoureuze vorm van geweld die ik hem aan wil doen. Er komen vaak doe-het-zelf-benodigdheden aan de moord te pas’.

Ik heb Emma’s boek met veel plezier gelezen. Zoals Katinka Polderman het boek omschrijft kan ik het niet beter verwoorden: ‘Grappig en verdrietig, in een ruk uitgelezen’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s