Recensie: Norwegian Wood – Haruki Murakami

Murakami leest als het licht van de namiddagzon. Het moment dat men melancholisch voor zich uit staart en beseft hoe mooi het leven kan zijn ondanks de onoverkomelijke tegenslagen die het met zich mee kan brengen.

Nadat een mede boekliefhebber Murakami aan mij aanraadde had ik zo mijn bedenkingen. Norwegian Wood zou niet perse het beste werk van Murakami’s hand zijn, maar wel het meest toegankelijke. De boekliefhebber in kwestie had een kopie van Oscar Wilde’s The picture of Dorian Gray bij zich en was dus niet voor een gat te vangen. Ik besloot hem om deze reden het voordeel van de twijfel te geven.

Ik begon meteen met lezen en kon niet meer stoppen. De woordkeuze en zinsopbouw laten je met een surrealistisch gevoel de pagina’s aangapen en de eenzaamheid die wordt beschreven is bijna tastbaar.

Het verhaal gaat over de serieuze Watanabe die terugblikt op zijn studententijd. Hij komt aan in Duitsland en in het vliegtuig hoort hij het nummer ‘Norwegian Wood’ van The Beatles. Hij wordt teruggeslingerd in de tijd en denkt terug aan zijn jeugd toen hij voornamelijk optrok met Naoko en zijn beste vriend Kizuki.

Naoko en Kizuki hebben al vanaf hun jeugd een relatie en dus een hele speciale band totdat Kizuki zelfmoord pleegt na een potje biljart. Niemand weet waarom en Naoko moet naar een psychische instelling om haar leven weer op de rit te krijgen, waar Watanabe haar ook opzoekt. Watanabe gaat op zijn eigen manier om met het verlies en besluit theaterwetenschappen te studeren in Tokio.

Watanabe en Naoko hebben mede door de zelfmoord van Kizuki ook een speciale band en voelen een onconventionele liefde voor elkaar, echter komt een echte relatie door Naoko’s geestelijke gesteldheid niet van de grond. De moeilijke liefde tussen de twee is uit het leven gegrepen en je kan niet anders dan hopen dat deze liefde zijn weg kan vinden.

Wanneer Midori ten tonele verschijnt schijnt er een heel ander licht in Watanabe’s leven. Midori is compleet anders dan Watanabe, maar ook dan de elegante Naoko. Midori heeft het over seks, over drinken, porno en haar zieke vader. Watanabe’s interesse is gewekt en er moet een keuze gemaakt worden.

Het boek gaat over liefde, hoop, seks, eenzaamheid en wanhoop. Het is betoverend geschreven en ik zal het boek vaak opnieuw uit de kast pakken, al is het maar om de bijzondere schrijfwijze van Murakami proberen te vangen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s