Recensie: A million little pieces – James Frey

Het in 2003 verschenen “A million little pieces” van James Frey heeft heel wat doen bewegen in media land. James Frey heeft het ongelukkige geluk gehad dat niemand anders dan Oprah herself zijn boek koos voor haar alom geprezen boekenclub. James Frey was de eerste en enige levende schrijver waar het clubje huishoudvrouwen een boek van las, en dit was zo bijzonder dat Oprah hem uitnodigde voor een show over zijn autobiografie.

Kort na de uitzending werd door website ‘The smoking gun’ achterhaald dat het nieuwe lievelingetje van de queen of talkshows, James, veel van zijn autobiografie bij elkaar had verzonnen en Oprah dreigde even van haar voetstuk te vallen. Heel Amerika viel over haar heen. Hoe hadden de producers van Oprah en Oprah zelf niet even wat meer onderzoek kunnen doen en kunnen ontdekken dat James één en ander had verzonnen?

Mijn mening? De talkshowhost had er weer een hele hoop aandacht bij. Het was een win-win situatie. James verkocht miljoenen boeken en de uitzending die volgde, waarin James genadeloos aan de schandpaal werd genageld, werd de best bekeken show in de geschiedenis van de Oprah show.

Zelf begrijp ik niet waar de hele ophef vandaan komt; een goed verhaal is een goed verhaal. Wie maakt het uit of het de waarheid is of niet. Als het je heeft geraakt is een verhaal naar mijn mening meer dan goed gelukt. En dit verhaal heeft mij zeker geraakt.

Voor de mensen die verslaafd zijn (geweest) of familie hebben met een verslaving is het boek een soort kijkje in het hoofd van een verslaafde. Wat ik bizar vond is dat James de laatste jaren van zijn verslaving helemaal geen plezier meer beleefde aan zijn geliefde drugs. Hij nam het omdat hij niet anders kon. Hij dacht dat hij dood zou gaan zonder, maar het tegendeel was waar; hij stond met een been in het graf.

Op zijn drieëntwintigste is hij in een afkickkliniek terecht gekomen, en het had geen dag langer moeten duren. Het boek is niet geschreven voor mensen met een zwakke maag. De scene waarin James zonder verdoving (want drugs) een wortelkanaalbehandeling krijgt zal me altijd bijblijven. Met zijn lievelings boek uit zijn jeugd op zijn borst geklemd en tennisballen in zijn handen om in te knijpen doorstaat hij deze pure hel. Op het puntje van mijn stoel heb ik zitten lezen. Hoe hij beschrijft dat zijn vingernagels breken op de tennisballen omdat hij zo’n pijn heeft is om te janken, in positieve zin.

Wat mij in het begin van het boek aantrok was dat James geen leestekens gebruikt. Ook herhaalt hij heel veel. Dit geeft het verhaal in het begin veel kracht. Omdat hij continu zinnen en woorden herhaalt voel je hoe hoog iets bij hem zit. Naarmate je verder leest gaat het irriteren. Niet alles hoeft zo vaak herhaald te worden.

Zoals misschien bekend na het lezen van enkele van mijn recensies hou ik wel van zwartgalligheid en melancholie in boeken. Wanneer James beschrijft dat hij de uren telt voordat hij zelfmoord kan plegen zodat hij eindelijk rust heeft, is erg mooi en heeft me diep geraakt. Ik hoef dit boek nooit meer te lezen, maar het heeft voor altijd een plekje in mijn hart veroverd.

‘I will be dead, gone, no more. I will cease to exist in any way, shape or form. I will meet the blackness and the blackness will be eternal’
– James Frey

Misschien moeten we met z’n allen een interventie voor Oprah houden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s