Recensie: Een meisje is maar half af – Eimear McBride

Eimear McBride heeft maar één boek geschreven. Na maar liefst negen jaar spinnenwebben verzamelen werd het manuscript afgestoft en overladen met prijzen. Reden genoeg om nieuwsgierig te worden naar ‘Een meisje is maar half af’.

Dit verhaal gaat over een meisje (meen je niet!) met ontzettend veel (psychische) problemen. Omdat de samenvatting op de achterkant al zo opbeurend was, wist ik wel dat ik me schrap moest zetten voor een heftig verhaal, ik wist alleen niet dat het boek geschreven is als een oefening die je doorgaans voor je psycholoog of schrijfdocent moet maken. Het lijkt namelijk alsof de schrijfster alleen maar heeft opgeschreven wat in haar hoofd opkwam zonder rekening te houden met het leesplezier van de lezer; verfrissend doch irritant.

Tijdens het lezen van het boek heb ik de volgende emotionele stappen doorlopen:

  1. een vriendin gebeld, en zuchtend mijn ongenoegen geuit
  2. de vriendin in kwestie onder dwang een passage laten lezen om aan te tonen hoe achterlijk deze schrijfstijl wel niet is
  3. vervolgens deze vriendin de ‘evil eye’ gegeven toen ze het met mij eens bleek te zijn (toen was ik al wat hoofdstukken verder)
  4. mijn collega meerdere malen lastig gevallen met mijn ver- en be-wondering van de schrijfstijl van McBride
  5. het boek tot in den treure lopen verdedigen en aangeraden aan menig mede-lezer

De hoofdpersoon beschrijft in een soort steno haar gevoelens en bevindingen. Dit tegen een achtergrond waar Floortje Bloem bij vergeleken een nog niet eens zo heel verrot leven zou hebben. Het meisje heeft haar vader vroeg verloren, een moeder die psychisch veel te wensen overlaat, een oom die zacht gezegd een oogje op haar heeft laten vallen en een broertje die terminaal blijkt te zijn.

Ik kan het boek niet wegleggen, maar de schrijfstijl houdt gek genoeg de overhand. Af en toe kom ik in het verhaal, maar nooit helemaal. Dit komt omdat het boek zo onrustig leest. Wel zijn de heftige stukken (denk verkrachting) door deze manier van schrijven nog heftiger. Het is alsof je echt kan meekijken in het hoofd van de vertelster, omdat het wordt beschreven zoals iemand die dit echt heeft meegemaakt het ook zou vertellen.

‘Een meisje is maar half af’ is voor mij een boek wat ik maar een keer hoef te lezen. Niet omdat ik het niet mooi geschreven vind, maar omdat het net zo leest alsof je aan een jeugdherinnering terugdenkt. Dezelfde situatie herleven wanneer je ouder bent kan de luchtbel zo uiteen doen spatten dat er geen positief beeld meer over blijft. Deze boeken moet je een keer lezen en voor de rest van je leven met veel gevoel aan terugdenken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s